Драшко Цвијановиќ, електрохиперсензитивна личност (сведоштво)
РЕЗИМЕ
Зборот зрачење во секојдневниот говор главно се однесува на нешто како радиоактивност или, да речеме, зрачење од сонцето, каде што преносот на вишокот енергија создава јасна штета. Кога зборуваме за (наводна?) преосетливост на многу ниски вредности на електромагнетното поле, таквата непосредна штета најверојатно воопшто не се јавува.
Историски гледано, постои разумен отпор да се отфрли овој модел на зрачење во однос на електрочувствителноста бидејќи во моментов не постои друг применлив модел, но методолошки е неопходно да се разликува описот од верификацијата или објаснувањето на феноменот. Многу ниски нивоа на поле („зрачење“) јасно е докажано дека имаат некакво биолошко значење (магнетроецепција), иако биолошката цел е во голема мера непозната. Како и да е, под влијание на моделот на „радијација“, размислувањето „ако не е агресивно, тогаш се е во твојата глава“ опстојува, што е повеќе или помалку доминантен став денес, дури и кај добронамерните истражувачи кои не се електрочувствителни.
Поимот „ЗРАЧЕЊЕ“ КАКО ЗАЕДНИЧКИ ИЗВОР НА ЗАБРАЛУВАЊА ВО ВРСКА НА ФЕНОМЕН НА „ЕЛЕКТРОХИПЕРСЕНЗИТИВНОСТ“
Драшко Цвијановиќ, електрично преосетливи лица
ABSTRACT
„Радијацијата“ во општиот говор најмногу се однесува на нешто како јонизирачко или, да речеме, УВ удари, каде што прекумерниот пренос на енергија резултира со одредена забележлива штета. Кога се зборува за (наводна?) преосетливост на екстремно ниски нивоа на ЕМП, таквото „автоматизирано“ оштетување веројатно воопшто не се случува.
Постои разумна (историски индуцирана) неподготвеност да се напушти веродостојноста на моделот на зрачење на EHS поради недостаток на кој било друг веродостоен модел на влијание, но методолошки е неопходно да се оддели повикот за опишување и одобрување на феноменот EHS од повикот за негово објаснување.
Таквите стимули со екстремно мало влијание се добро докажани како биолошки релевантни (магнеторецепција), иако поголемиот дел од нивната намена останува непозната. Сепак, под (дури и имплицитно) влијание на моделот на радијација, опстојува образложението дека „ако не е агресивен, тогаш се е во твојата глава“, што е повеќе или помалку доминантно гледиште сега, дури и кај доброумните истражувачи (кои самите не се чувствителни).
Во моментов, за да се избегнат ваквите влезови, има тврдења од страна на заболените за редефинирање на дефиницијата за EHS како „непријатност поврзана со околината која е под влијание на работата на одредени електрични уреди“. Тоа е прилично храбар, но неопходен чекор за да се избегне исмејување со повици да се погоди присуството на радијација преку таканаречените провокациски студии. Тоа не значи напуштање на студиите за провокација, туку само неопходност да се редизајнираат без предрасуди за механизмот.
