PRAWO
O OCHRONIE PRZED PROMIENIOWANIEM NIEJONIZUJĄCYM
("Dziennik Urzędowy" RS nr 36/09)
I. POSTANOWIENIA PODSTAWOWE
Artykuł 1.
Ustawa ta reguluje warunki i środki ochrony zdrowia ludzkiego oraz ochrony środowiska przed szkodliwym działaniem promieniowania niejonizującego przy korzystaniu ze źródeł promieniowania niejonizującego.
Ochrona przed narażeniem zawodowym na źródła promieniowania niejonizującego nie jest przedmiotem tej ustawy.
Artykuł 2
Individual terms used in this law have the following meanings:
1) Promieniowanie niejonizujące to promieniowanie elektromagnetyczne o energii fotonów mniejszej niż 12,4 eV. Należą do nich: promieniowanie ultrafioletowe lub ultrafioletowe (długości fal 100-400 nm), promieniowanie widzialne (długości fal 400-780 nm), promieniowanie podczerwone (długości fal 780nm - 1 mm), promieniowanie o częstotliwości radiowej (częstotliwości 10 kHz - 300 GHz), pola elektromagnetyczne niskich częstotliwości (częstotliwości 0-10 kHz) oraz promieniowanie laserowe. Do promieniowania niejonizującego zalicza się ultradźwięki lub dźwięki o częstotliwości wyższej niż 20 kHz;
2) źródłem promieniowania niejonizującego jest urządzenie, instalacja lub obiekt, który emituje lub może emitować promieniowanie niejonizujące;
3) źródłem promieniowania niejonizującego o szczególnym znaczeniu jest źródło, które może być niebezpieczne dla zdrowia człowieka, biorąc pod uwagę najlepsze dostępne dane naukowe;
4) obiektem będącym źródłem promieniowania niejonizującego jest obiekt, w którym są wytwarzane lub wykorzystywane źródła promieniowania niejonizującego;
5) granicą narażenia na promieniowanie niejonizujące jest maksymalna dopuszczalna wartość natężenia pola w środowisku, określona normą lub innym przepisem. Limit ten nie dotyczy pacjentów przebywających w placówkach opieki zdrowotnej, w których stosuje się kontrolowaną terapię medyczną lub procedury diagnostyczne;
6) strefą niebezpiecznego promieniowania jest przestrzeń wokół źródła promieniowania niejonizującego, w której natężenie promieniowania niejonizującego przekracza określoną wartość graniczną;
7) środowisko życia to zespół wartości przyrodniczych i stworzonych, których złożone wzajemne powiązania tworzą środowisko, czyli przestrzeń i warunki życia;
8.) populacja składa się z ludzi w każdym wieku, płci i stanie zdrowia, którzy wykonują wszystkie czynności życiowe. Osoby te nie muszą mieć świadomości, że są narażone na promieniowanie niejonizujące i nie muszą znać szkodliwych skutków tego promieniowania;
9) operatorem lub operatorem jest osoba pracująca ze źródłami lub nadzorująca pracę źródeł promieniowania niejonizującego;
10) ochrona przed promieniowaniem niejonizującym obejmuje zespół środków i procedur zapobiegających lub ograniczających szkodliwe skutki promieniowania niejonizującego w środowisku;
11) badaniem promieniowania pochodzącego ze źródła promieniowania niejonizującego jest pomiar i w razie potrzeby obliczenie parametrów pola oraz jego rozkładu przestrzennego w środowisku;
12) zdarzeniem nadzwyczajnym jest zdarzenie nieplanowane, w którym na skutek błędu ludzkiego lub awarii sprzętu nastąpił lub mógł wystąpić szkodliwy wpływ promieniowania niejonizującego na zdrowie człowieka.
II. ZASADY
Artykuł 3
Regulacja ochrony przed promieniowaniem niejonizującym opiera się na następujących zasadach:
1) zasada zakazu - niedopuszczalne jest narażenie na promieniowanie niejonizujące powyżej przepisanego limitu oraz niepotrzebne narażenie na promieniowanie niejonizujące;
2) zasada proporcjonalności - warunki i dopuszczalność stosowania źródeł promieniowania niejonizującego o szczególnym znaczeniu ustala się i wycenia w zależności od korzyści, jakie ich stosowanie przynosi społeczeństwu w stosunku do potencjalnego ryzyka wystąpienia niekorzystnych skutków ich stosowania, biorąc pod uwagę poziom i czas trwania narażenia ludności w konkretnym przypadku, wiek i strukturę zdrowotną potencjalnie narażonej populacji, sposób, czas i miejsce korzystania z takiego źródła, obecność innych źródeł o różnych częstotliwościach, a także inne istotne okoliczności konkretnego sprawa;
3) zasada jawności - dane dotyczące promieniowania niejonizującego są publicznie dostępne.
III. ŚRODKI OCHRONY PRZED PROMIENIOWANIEM NIEJONIZUJĄCYM
Artykuł 4
Przy realizacji ochrony przed promieniowaniem niejonizującym podejmuje się następujące działania:
1) określające granice narażenia na promieniowanie niejonizujące;
2) wykrywanie obecności i określanie poziomu narażenia na promieniowanie niejonizujące;
3) określanie warunków stosowania źródeł promieniowania niejonizującego o szczególnym znaczeniu;
4) zapewnienie warunków organizacyjnych, technicznych, finansowych i innych dla realizacji ochrony przed promieniowaniem niejonizującym;
5) prowadzenie ewidencji źródeł promieniowania niejonizującego o szczególnym znaczeniu;
6) oznaczenie w określony sposób źródła promieniowania niejonizującego szczególnego znaczenia oraz strefy promieniowania niebezpiecznego;
7) prowadzenie kontroli i zapewnienie jakości źródeł promieniowania niejonizującego szczególnego znaczenia w wymagany sposób;
8.) stosowanie środków i urządzeń do ochrony przed promieniowaniem niejonizującym;
9) kontrola poziomu narażenia środowiska na promieniowanie niejonizujące oraz kontrola wdrożonych środków ochrony przed promieniowaniem niejonizującym;
10) zapewnienie warunków rzeczowych, technicznych i innych do systematycznego badania i monitorowania poziomu promieniowania niejonizującego w środowisku;
11) kształcenie i doskonalenie zawodowe kadr w zakresie ochrony przed promieniowaniem niejonizującym w środowisku;
12) informowanie ludności o skutkach zdrowotnych narażenia na promieniowanie niejonizujące i środkach ochronnych oraz informowanie o stopniu narażenia środowiska na promieniowanie niejonizujące.
Artykuł 5
W celu wykrycia obecności, określenia zagrożenia, powiadomienia i podjęcia działań zabezpieczających przed promieniowaniem niejonizującym prowadzone jest systematyczne badanie poziomu promieniowania niejonizującego w środowisku.
Rząd przyjmuje Program systematycznych badań poziomu promieniowania niejonizującego w środowisku na okres dwóch lat.
Program, o którym mowa w ust. 2 tego artykułu, przygotowuje ministerstwo właściwe do spraw ochrony przed promieniowaniem niejonizującym (dalej: ministerstwo) we współpracy z organem prowincji autonomicznej odpowiedzialnym za ochronę środowiska (zwanym dalej: właściwym organem prowincji autonomicznej).
Republika lub prowincja autonomiczna zapewnia środki finansowe na realizację programu z ust. 2 tego artykułu.
Systematyczne badanie poziomu promieniowania niejonizującego w środowisku może prowadzić firma, przedsiębiorstwo lub inna osoba prawna, jeżeli spełnia ona wymagania kadrowe, sprzętowe i przestrzenne.
O spełnieniu warunków, o których mowa w ust. 5 niniejszego artykułu, decyduje decyzja ministra właściwego do spraw ochrony przed promieniowaniem niejonizującym (dalej: minister).
Decyzja z ust. 6 tego artykułu jest ostateczna.
Minister określi bardziej szczegółowe warunki, jakie powinny spełniać osoby, o których mowa w ust. 5 niniejszego artykułu, wykonujące zadania systematycznego badania poziomu promieniowania niejonizującego, a także sposób i metody systematycznego badania poziomu promieniowania niejonizującego w środowisku.
Osoby, o których mowa w ust. 5 niniejszego artykułu, prowadzące systematyczne badania poziomu promieniowania niejonizującego w środowisku, są obowiązane do składania corocznego sprawozdania z wyników badań ministerstwu, a dla obszaru prowincji autonomicznej i właściwemu organowi prowincji autonomicznej nie później niż do 31 marca roku bieżącego za rok poprzedni, a w przypadku wystąpienia zdarzenia nadzwyczajnego niezwłocznie.
Minister określa treść i wygląd formularza sprawozdania z ust. 9 tego artykułu.
Artykuł 6
Spółka handlowa, przedsiębiorstwo, inna osoba prawna i przedsiębiorca mogą korzystać ze źródeł promieniowania niejonizującego o szczególnym znaczeniu, jeżeli spełniają następujące warunki:
1) posiadania oceny oddziaływania na środowisko dla tych źródeł promieniowania niejonizującego, zgodnie z przepisami prawa;
2) aby poziom narażenia ludności nie przekraczał określonych limitów.
O spełnieniu wymogów ust. 1 tego artykułu decyduje minister, a na obszarze prowincji autonomicznej właściwy organ prowincji autonomicznej.
Decyzja z ust. 2 tego artykułu jest ostateczna.
Za wydanie decyzji, o której mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, pobiera się opłatę zgodnie z przepisami prawa regulującymi opłatę administracyjną.
Osoby, o których mowa w ust. 1 tego artykułu, nie mogą rozpocząć korzystania ze źródeł promieniowania niejonizującego o szczególnym znaczeniu, zanim nie otrzymają zaświadczenia o spełnieniu warunków ich stosowania.
Minister nakazuje:
1) limity narażenia na promieniowanie niejonizujące;
2) źródła uważane za źródła promieniowania niejonizującego będące przedmiotem szczególnego zainteresowania, oraz sposób ich badania.
Artykuł 7
Przepisy art. 6 tej ustawy nie mają zastosowania do źródeł promieniowania niejonizującego o szczególnym znaczeniu, zarejestrowanych w ministerstwie właściwym do spraw obrony i ministrze właściwym do spraw wewnętrznych.
Wyjątkowo przepisy art. 6 tej ustawy nie mają zastosowania do:
1) źródła promieniowania niejonizującego przewożone koleją, pojazdami silnikowymi, samolotami lub jednostkami pływającymi, jeżeli jest technicznie zapewnione, że źródło to nie może być wykorzystane lub może generować promieniowanie niejonizujące;
2) źródła promieniowania niejonizującego, które są magazynowane lub wykorzystywane do sprzedaży lub do innych celów w takim stanie, że niemożliwe jest ich oddanie do użytku lub wykorzystanie w sposób stwarzający potencjalne zagrożenie.
Artykuł 8
Spółka gospodarcza, przedsiębiorstwo, inna osoba prawna oraz przedsiębiorca korzystający ze źródeł promieniowania niejonizującego o szczególnym znaczeniu mają obowiązek prowadzenia ewidencji tych źródeł i wyznaczenia osoby odpowiedzialnej za stosowanie ochrony przed promieniowaniem niejonizującym.
Ewidencja źródeł promieniowania niejonizującego o szczególnym znaczeniu zawiera w szczególności dane o: nazwie, przeznaczeniu i typie urządzenia, częstotliwości, mocy i sposobie pracy.
Minister określa szczegółową treść zapisów z ust. 2 tego artykułu.
Artykuł 9
Spółka gospodarcza, spółka, inna osoba prawna i przedsiębiorca korzystający z przepisanych źródeł promieniowania niejonizującego o szczególnym znaczeniu są zobowiązani do zapewnienia badania poziomu swojego promieniowania w środowisku.
Pierwsze badanie promieniowania źródłowego, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, wymagane jest przez spółkę gospodarczą, przedsiębiorstwo, inną osobę prawną oraz przedsiębiorcę przed przystąpieniem do korzystania ze źródła lub przy zwiększaniu liczby źródeł, tj. przy zmianie warunków korzystania ze źródła lub przebudowie obiektu ze źródłami promieniowania niejonizującego.
Okresowe badanie poziomu promieniowania niejonizującego źródeł, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, przeprowadza się w wyznaczonym terminie.
Koszty testowania źródeł, o których mowa w ust. 1 tego artykułu, ponosi użytkownik tych źródeł.
Minister określa rodzaje źródeł promieniowania niejonizującego będącego przedmiotem szczególnego zainteresowania, dla których wymagane jest badanie poziomu promieniowania niejonizującego, oraz okres ich badania.
Artykuł 10
Firma gospodarcza, przedsiębiorstwo i inna osoba prawna może wykonywać badania poziomu promieniowania źródeł promieniowania niejonizującego o szczególnym znaczeniu w środowisku, jeżeli spełnia wymagania w zakresie personelu, sprzętu i przestrzeni.
O spełnieniu wymogów ust. 1 tego artykułu decyduje minister, a na obszarze prowincji autonomicznej właściwy organ prowincji autonomicznej.
Za wydanie decyzji, o której mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, pobiera się opłatę zgodnie z przepisami prawa regulującymi opłatę administracyjną.
Minister określa bardziej szczegółowe wymagania, jakie muszą spełniać osoby, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu.
Upoważnienie do badania poziomu źródeł promieniowania niejonizującego, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, cofa minister, czyli właściwy organ prowincji autonomicznej, w przypadku stwierdzenia w późniejszym czasie, że spółka, przedsiębiorstwo lub inna osoba prawna nie spełnia określonych warunków lub w przypadku ustalenia, że decyzja została wydana na podstawie nieprawdziwych i niedokładnych danych.
Decyzja z ust. Punkty 2 i 5 tego artykułu są ostateczne.
Artykuł 11
Spółka gospodarcza, spółka, inna osoba prawna oraz przedsiębiorca korzystający ze źródeł promieniowania niejonizującego o szczególnym znaczeniu są obowiązani do prowadzenia ewidencji i przechowywania dokumentacji dotyczącej przeprowadzonych badań źródeł promieniowania niejonizującego z art. 9 tej ustawy.
Opinia publiczna ma prawo dostępu do informacji, o których mowa w ust. 1 tego artykułu, zgodnie z prawem.
Artykuł 12
Spółka gospodarcza, spółka, inna osoba prawna oraz przedsiębiorca, tj. operator lub operator, ma obowiązek niezwłocznie, nie później niż w ciągu 24 godzin, poinformować o zdarzeniu nadzwyczajnym ministerstwo, a na obszarze województwa autonomicznego właściwy organ województwa autonomicznego, tj. organ jednostki samorządu terytorialnego właściwy do spraw ochrony środowiska.
Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1 tego artykułu, zawiera w szczególności informację o okolicznościach zdarzenia nadzwyczajnego, miejscu, czasie, bezpośrednim zagrożeniu zdrowia ludzkiego oraz krótki opis podjętych środków.
Artykuł 13
W celu zbadania narażenia środowiska na promieniowanie niejonizujące, na zlecenie ministerstwa, czyli właściwego organu województwa autonomicznego, dokonuje się specjalnych pomiarów.
Koszty pomiarów, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, ponosi ministerstwo, czyli właściwy organ prowincji autonomicznej, z wyjątkiem przypadku, gdy pomiar wykaże nieprawidłowości w działaniu lub przekroczenia określonych dopuszczalnych wielkości emisji, gdy koszty pokrywa właściciel emitera promieniowania.
IV. NADZÓR
Artykuł 14
Nadzór nad wdrażaniem przepisów tej ustawy oraz rozporządzeń wydanych na jej podstawie sprawuje ministerstwo.
Nadzór kontrolny sprawuje ministerstwo za pośrednictwem inspektorów ochrony środowiska w zakresie określonym tą ustawą.
Prowincji autonomicznej powierzono kontrolę źródeł promieniowania niejonizującego na terytorium prowincji autonomicznej, zgodnie z niniejszą ustawą.
Jednostce samorządu terytorialnego powierzono kontrolę źródeł promieniowania niejonizującego, dla których zezwolenie na budowę i rozpoczęcie robót wydaje właściwy organ jednostki samorządu terytorialnego.
Sprawując nadzór kontrolny, inspektor ochrony środowiska ma prawo i obowiązek:
1) kontroluje, czy spółka, przedsiębiorstwo, inna osoba prawna i przedsiębiorca spełniają określone warunki stosowania źródeł promieniowania niejonizującego szczególnego znaczenia;
2) kontroluje, czy osoby z art. 8 i 11 tej ustawy prowadzą określoną ewidencję;
3) kontroluje zapewnienie osobom, o których mowa w art. 9 tej ustawy, badań radiacyjnych źródeł promieniowania niejonizującego w środowisku;
4) sprawdza, czy osoby prawne prowadzące systematyczne badania poziomu promieniowania niejonizującego w środowisku spełniają określone warunki;
5) sprawdza, czy osoby prawne wykonujące badania poziomów promieniowania źródeł promieniowania niejonizującego o szczególnym znaczeniu w środowisku spełniają określone warunki;
6) sprawdza, czy spółka gospodarcza, spółka, inna osoba prawna, przedsiębiorca, operator lub handlarz powiadomiła w terminie ministerstwo o zdarzeniu nadzwyczajnym, a dla obszaru województwa autonomicznego właściwy organ województwa autonomicznego, tj. organ jednostki samorządu terytorialnego odpowiedzialnej za ochronę środowiska;
7) kontroluje, czy stosowane są środki ochrony przed promieniowaniem niejonizującym.
Artykuł 15
Wykonując zadania, o których mowa w art. 14 tej ustawy, inspektor ochrony środowiska jest uprawniony do:
1) nakazuje usunięcie stwierdzonych braków i dopełnienie określonych warunków osobom korzystającym ze źródeł promieniowania niejonizującego szczególnego zainteresowania w terminie przez siebie wyznaczonym;
2) zakazać pracy osobom korzystającym ze źródeł promieniowania niejonizującego szczególnego znaczenia, jeżeli stwierdzone braki nie zostaną usunięte w określonym terminie;
3) zarządzić prowadzenie ewidencji z art. 8 i 11 tej ustawy;
4) nakazuje spełnienie określonych warunków wykonywania systematycznych badań poziomu promieniowania niejonizującego w środowisku oraz badania promieniowania źródeł promieniowania niejonizującego o szczególnym znaczeniu w środowisku;
5) zlecić systematyczne badanie poziomu promieniowania niejonizującego w środowisku w określony sposób;
6) zlecić badanie poziomu promieniowania źródeł promieniowania niejonizującego o szczególnym znaczeniu w środowisku w określony sposób;
7) nakazać wdrożenie innych środków ochrony przed promieniowaniem niejonizującym, zgodnie z przepisami prawa.
Artykuł 16
Inspektorzy ochrony środowiska podczas przeprowadzania kontroli muszą posiadać urzędowy dowód osobisty i etykietę.
Minister określa formę urzędowej identyfikacji oraz wygląd i treść znaku.
V. JURYSDYKCJA DO ROZPATRYWANIA SKARGI
Artykuł 17
Inspektor ochrony środowiska podejmuje decyzję o środkach z art. 15 tej ustawy.
Od decyzji inspektora ochrony środowiska przysługuje odwołanie do ministra w terminie 15 dni od dnia otrzymania decyzji.
Odwołanie od decyzji inspektora ochrony środowiska nie wstrzymuje wykonania decyzji.
Decyzja Ministra w sprawie odwołania od ust. 3 tego artykułu jest ostateczna.
VI. PRZEPISY KARNE
Artykuł 18
Firma, przedsiębiorstwo lub inna osoba prawna zostanie ukarana grzywną w wysokości od 1 500 000 do 3 000 000 dinarów za przestępstwo gospodarcze, jeśli:
1) dokonuje systematycznego badania poziomu promieniowania niejonizującego w środowisku, ale nie spełnia określonych warunków lub nie posiada aktu stwierdzającego spełnienie tych warunków (art. 5);
2) nie spełnia określonych warunków stosowania źródeł promieniowania niejonizującego szczególnego zainteresowania lub jeżeli przed otrzymaniem ustawy korzysta ze źródeł promieniowania niejonizującego szczególnego zainteresowania (art. 6);
3) nie przewiduje badania poziomu promieniowania źródeł promieniowania niejonizującego o szczególnym znaczeniu w środowisku (art. 9);
4) dokonuje badania poziomu promieniowania źródeł promieniowania niejonizującego o szczególnym znaczeniu w środowisku, ale nie spełnia określonych warunków lub nie posiada aktu o spełnieniu tych warunków (art. 10);
5) nie powiadomił w wyznaczonym terminie ministerstwa, właściwego organu województwa autonomicznego lub organu jednostki samorządu terytorialnego odpowiedzialnego za ochronę środowiska (art. 12).
Osoba odpowiedzialna w osobie prawnej również zostanie ukarana grzywną w wysokości od 100 000 do 200 000 dinarów za przestępstwo gospodarcze, o którym mowa w ust. 1 tego artykułu.
Oprócz kar pieniężnych za przestępstwa gospodarcze z ust. 1 pkt. 1), 2), 3) i 4) tego artykułu, na spółkę, przedsiębiorstwo lub inną osobę prawną może zostać nałożony środek ochronny zakazujący wykonywania określonej działalności gospodarczej przez okres do dziesięciu lat.
Oprócz kary pieniężnej za przestępstwo gospodarcze, o której mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, na osobę odpowiedzialną w osobie prawnej może zostać nałożony także środek ochronny zakazujący wykonywania określonych obowiązków na okres do dziesięciu lat.
Artykuł 19
Spółka handlowa, przedsiębiorstwo lub inna osoba prawna zostanie ukarana grzywną w wysokości od 500 000 do 1 000 000 dinarów za wykroczenie, jeśli:
1) nie składa ministrowi, tj. właściwemu organowi prowincji autonomicznej, w wyznaczonym terminie sprawozdań z wyników systematycznych badań poziomu promieniowania niejonizującego w środowisku (art. 5 ust. 9);
2) nie prowadzi wymaganej ewidencji źródeł promieniowania niejonizującego szczególnego znaczenia i nie wyznacza osoby odpowiedzialnej za stosowanie środków ochrony przed promieniowaniem niejonizującym (art. 8 ust. 1);
3) nie prowadzi ewidencji i nie prowadzi dokumentacji z wykonanych badań poziomu promieniowania źródeł promieniowania niejonizującego o szczególnym znaczeniu w środowisku (art. 11 ust. 1).
Za przestępstwo, o którym mowa w ust. 1 tego artykułu, osoba odpowiedzialna w spółce, przedsiębiorstwie lub innej osobie prawnej podlega karze grzywny w wysokości od 25 000 do 50 000 dinarów.
Artykuł 20
Przedsiębiorca zostanie ukarany grzywną w wysokości od 250 000 do 500 000 dinarów za wykroczenie, jeżeli:
1) nie spełnia określonych warunków stosowania źródeł promieniowania niejonizującego szczególnego zainteresowania lub jeżeli przed otrzymaniem ustawy korzysta ze źródeł promieniowania niejonizującego szczególnego zainteresowania (art. 6);
2) nie prowadzi wymaganej ewidencji źródeł promieniowania niejonizującego szczególnego znaczenia i nie wyznacza osoby odpowiedzialnej za stosowanie środków ochrony przed promieniowaniem niejonizującym (art. 8 ust. 1);
3) nie przewiduje badania poziomu promieniowania źródeł promieniowania niejonizującego o szczególnym znaczeniu w środowisku (art. 9);
4) nie prowadzi ewidencji i nie prowadzi dokumentacji wykonanych badań poziomu promieniowania źródeł promieniowania jonizującego o szczególnym znaczeniu w środowisku (art. 11 ust. 1);
5) nie powiadomił w wyznaczonym terminie ministerstwa, właściwego organu województwa autonomicznego lub organu jednostki samorządu terytorialnego odpowiedzialnego za ochronę środowiska (art. 12).
Oprócz kary pieniężnej za przestępstwo, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 niniejszego artykułu, na przedsiębiorcę może zostać nałożony także środek zabezpieczający zakazujący wykonywania określonej działalności przez okres do trzech lat.
VII. PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Artykuł 21
Rozporządzenia wykonawcze do tej ustawy zostaną wydane przez ministra w terminie roku od dnia jej wejścia w życie.
Artykuł 22
Spółka gospodarcza, przedsiębiorstwo, inna osoba prawna oraz przedsiębiorca wykorzystujący źródła promieniowania niejonizującego są obowiązani do dostosowania swojej działalności do przepisów tej ustawy w terminie trzech lat od dnia jej wejścia w życie.
Artykuł 23
Ustawa ta wchodzi w życie ósmego dnia po jej opublikowaniu w „Dzienniku Urzędowym Republiki Serbii”.
{newsletter_subscriber
