Globalne mreže zračenja: Pejrova mreža i istorijski značaj orijentacije
Postojanje globalnih energetskih mreža i uticaj zračenja bili su poznati još drevnim civilizacijama – Egipćanima, Grcima, Rimljanima i južnoameričkim Indijancima – koji su svoja zdanja, hramove i grobnice svesno usklađivali sa pravcem sever-jug.
Pejrova mreža (Peyré-ova mreža)
Kao prva zvanično otkrivena globalna mreža u modernom dobu pominje se mreža francuskog lekara Fransoa Pejra (Francois Peyré). On ju je 1937. godine opisao kao sistem kvadrata sa stranicama dimenzija 4m × 4m koji se okomito uzdižu iz tla, orijentisani prema magnetnom meridijanu u pravcu sever-jug. Iako su dalja istraživanja bila prekinuta izbijanjem Drugog svetskog rata, Pejr je 1947. objavio knjigu "Kosmičko-tehnička zračenja".
Zračenja ove mreže mogu imati i štetno i korisno dejstvo na zdravlje, a njihov intenzitet zavisi od geoloških slojeva iz kojih izbijaju na površinu, kao i od prisustva veštačkih građevina (tunela, pristaništa, grobalja) ili mikrobioloških ostataka. Godine 1951. dodeljena je nagrada od 10.000 franaka za pronalazak aparata kojim su se ova zračenja mogla registrovati i neutralizovati, mada su otpori zvanične nauke prema ovim otkrićima uvek bili izuzetno veliki.
Metodologija pronalaženja zračenja
Za detekciju ovih pravaca koristi se kompas i L-antene. Postavljanjem kompasa na ravnu površinu utvrđuje se pravac sever-jug. Krećući se duž tog meridijana, na ujednačenim razmacima (obično između 4 i 8 metara) pronalaze se poprečni pravci koji seku meridijan, kao i paralelni pravci koji prate osnovnu liniju kretanja.
