Sieć Peyrégo

Sieć francuskiego lekarza François Peyré jest wymieniana jako pierwsza oficjalnie odkryta sieć globalna w epoce nowożytnej. Opisał go w 1937 roku jako układ kwadratów o bokach o wymiarach 4 x 4 m, wznoszących się pionowo nad ziemią i zorientowanych według południka magnetycznego w kierunku północ-południe. Chociaż dalsze badania przerwał wybuch II wojny światowej, Peir opublikował książkę w roku 1947 „Promieniowanie kosmiczno-techniczne”.

Promieniowanie tej sieci może mieć zarówno szkodliwe, jak i korzystne skutki dla zdrowia, a ich intensywność zależy od warstw geologicznych, z których wychodzą na powierzchnię, a także od obecności sztucznych budynków (tunele, doki, cmentarze) czy pozostałości mikrobiologicznych. W 1951 roku przyznano nagrodę w wysokości 10 000 franków za wynalezienie aparatu, za pomocą którego można było rejestrować i neutralizować to promieniowanie, chociaż opór oficjalnej nauki wobec tych odkryć był zawsze niezwykle duży.

Metodologia detekcji promieniowania

Do wykrywania tych kierunków używa się kompasu i anten L. Umieszczając kompas na płaskiej powierzchni, wyznacza się kierunek północ-południe. Poruszając się wzdłuż tego południka, w regularnych odstępach (zwykle od 4 do 8 metrów) spotykamy kierunki poprzeczne, które przecinają południk, a także kierunki równoległe, które podążają za linią bazową ruchu.