Kosmička zračenja i globalne energetske mreže
Celokupan opstanak na Zemlji zavisi od zračenja koja dolaze iz dubokog svemira. Dok je većina ovih radijacija korisna i neophodna za održavanje bioloških procesa, postoje i specifični mrežni sistemi kosmičkog porekla koji, pod određenim uslovima, mogu delovati izuzetno iscrpljujuće na žive organizme.
Apsorpcija kosmičkih zraka i zaštita atmosfere
Naučno je dokazano da brojna zračenja potiču iz dubokog kosmosa i vrše ogroman uticaj na celokupan život na planeti. Ljudi, životinjski svet i biljke su tokom višemilenijumske evolucije naviknuti na ova energetska polja i iz njih crpe neophodnu životnu energiju. Bez blagotvornog svetlosnog i toplotnog zračenja Sunca, sav biološki život bi se veoma brzo ugasio i u potpunosti izumro.
Pored svetlosti, iz vasione prema planeti konstantno putuju i izuzetno prodorni kosmički zraci. Iako su po svojoj sirovoj prirodi potencijalno destruktivni, oni ne stižu do tla u meri koja bi ozbiljno ugrozila opstanak. Glavni razlog za to leži u zemljinom atmosferskom omotaču, koji deluje kao gigantski štit i uspešno apsorbuje najveći deo te opasne radijacije. Uprkos ovoj prirodnoj zaštiti, dokazano je postojanje tri specifične energetske mreže koje neometano prodiru iz svemira i, nalik nevidljivim geografskim meridijanima i paralelama, u potpunosti prekrivaju površinu čitave zemaljske kugle. Upravo te mreže mogu postati veoma štetno patogeno okruženje.
Hartmanova mreža (Prva mreža)
Godine 1951., istaknuti nemački lekar i istraživač, doktor Ernst Hartman, otkrio je i precizno definisao globalnu mrežu zračenja koja obmotava celu planetu. Dosadašnje naučne i stručne teorije pripisuju joj isključivo svemirsko poreklo. Smatra se da nastaje kao direktna posledica elektromagnetnog zračenja Sunca, te da je strogo usmerena i orijentisana prema prirodnom magnetnom polju Zemlje.
Struktura i dimenzije Hartmanove mreže
Ova takozvana Prva mreža prostire se prvenstveno pravcem magnetnog meridijana u osi sever-jug. Ove vertikalne linije pod pravim uglom seku paralele usmerene po osi istok-zapad. Njene fizičke karakteristike na terenu izgledaju ovako:
- Debljina samih nevidljivih energetskih linija (zračećih traka) iznosi približno 20 centimetara.
- Rastojanje između traka varira širom planete; ono se postepeno sužava kako se mreža približava zemljinim polovima, dok dostiže maksimalnu širinu na ekvatoru.
- Na srednjim geografskim širinama, prosečna udaljenost između traka u smeru sever-jug iznosi oko 2,8 metara, dok u smeru istok-zapad iznosi približno 1,8 metara.
- Mesta na kojima se ovi pravci direktno ukrštaju nazivaju se Hartmanovi čvorovi. Njihova ključna karakteristika je da naizmenično menjaju svoj energetski predznak, prelazeći iz pozitivnog u negativan naboj.
Karijeva i Rajnhard-Šnajderova mreža (Druga i Treća mreža)
Pored Hartmanovog sistema, postoji i Druga, takozvana Karijeva (Curry) mreža, koju je detaljno otkrio i opisao doktor Manfred Kari. U ranim fazama istraživanja verovalo se da je ova mreža potpuno fiksirana i statična. Međutim, novija i znatno preciznija merenja dokazala su da je ona zapravo dinamična i da se u prostoru blago pomera, stvarajući efekat neprekidne pulsirajuće vibracije.
Njeno prostiranje se drastično razlikuje od Hartmanovog modela. Trake Karijeve mreže postavljene su dijagonalno, odnosno ukoso u odnosu na linije Prve mreže. Stručna javnost oštro upozorava da je Karijeva mreža znatno opasnija i destruktivnija od Hartmanove. Ukoliko se čvorište Karijeve mreže poklopi sa energetskim tokom podzemne vode, to mesto postaje izuzetno patogeno žarište ogromne snage, te se takve lokacije po svaku cenu moraju izbegavati prilikom organizacije prostora za rad ili odmor u stambenim objektima.
Treća energetska mreža
Naposletku, nauci je poznata i Treća mreža, koju je otkrio i definisao fizičar Rajnhard Šnajder (Reinhard Schneider), po kome je i dobila ime. Rajnhard-Šnajderova mreža se u najvećem delu svog globalnog prostiranja savršeno poklapa sa Karijevom mrežom, uz samo povremena, izuzetno retka i specifična geometrijska odstupanja na pojedinim konfiguracijama terena.
Zaključak i postupak analize stambenog prostora
Zbog složenosti celokupnog zračećeg sistema, prilikom stručnog i temeljnog pregleda zgrada i domova nije dovoljno detektovati isključivo zračenja koja dolaze iz unutrašnjosti zemlje (poput podzemnih vodotokova ili raseda). Apsolutno je neophodno svaku prostoriju detaljno pretražiti i mapirati iz više uglova, kako bi se nepogrešivo utvrdilo prisustvo ukrštenih patogenih čvorova Hartmanove ili Karijeve mreže, te se na taj način pravovremeno otklonio svaki skriveni rizik po ljudsko zdravlje.
