Rumianek - delikatna, ale bardzo silna roślina

Kolejne zioło lecznicze, które jest powszechnie znane wśród ludzi, nazywane jest także ramenak, titrica, grzybica, popadia, bolivach, milica-trava, milanka, gamilica, kamil-tey, kokošnjak, kwiat cesarski, słodko-gorzki...
Jest używany niemal na każdym kontynencie. Leczenie ajurwedyjskie znane jest od tysięcy lat. Rumianek to wieloletnia roślina łąkowa, bardzo łatwa w rozmnażaniu i pochodząca z rodziny Astaracae. Można ją rozpoznać po białych kwiatach, których środek jest wyraźnie żółty. Wykorzystywana jest do przygotowania napoju ziołowego tj. herbaty, w przemyśle kosmetycznym, farmaceutycznym, spożywczym... gdzie jest również uprawiana na plantacjach. Spośród kilku używanych gatunków najczęstsze to rumianek rzymski (Chamaemelum nobile) i rumianek dziki rumianek niemiecki (Chamomilla recutita).

Ma bardzo przyjemny zapach, dzięki zawartym w nim olejkom eterycznym (azulenowi), które faktycznie zawierają przydatne substancje. Oprócz olejku eterycznego rumianek zawiera także garbniki, glikozydy, substancje gorzkie, umbeliferon, żywice, witaminy B1, B2 i B3, wapń, żelazo, magnez, selen i cynk.
Jest najczęściej stosowany w przypadku dolegliwości układu żołądkowo-jelitowego, ale ma wiele zastosowań, np.:

Rumianek ma dobre działanie antybakteryjne, przeciwwirusowe i grzybobójcze. Zewnętrznie łagodzi procesy zapalne skóry takie jak oparzenia, rany, ukąszenia, problemy z narządami płciowymi, do pielęgnacji włosów...
W przypadku problemów żołądkowych rumianek można łączyć z miętą i melisą. Inhalacje z herbaty rumiankowej stosuje się przy kichaniu, chorobach zakaźnych i alergicznych dróg oddechowych, zapaleniu zatok. Można go podawać także niemowlętom, gdyż działa wyjątkowo łagodnie na organizm. Mówi się, że herbata rumiankowa poprawia nastrój i będzie dobra dla osób zrzędliwych, apatycznych, a także cierpiących na bezsenność.

Pliki cookie i prywatność

Nasza witryna używa plików cookie w celu zapewnienia jak najlepszego komfortu użytkowania, analizy ruchu i funkcji.