Поглавјето е од книгата „Радистезија I“ која е дело на даскар Смаил Дубравица.
Тоа е случај и кога барате вода. Ако вилушките почнат да се вртат додека работите на терен, тоа е само знак дека сте или на 14 лажни сигнали, или на вистинскиот. Како ќе стигнеме таму, ќе видиме кога ќе ја опишеме работата на терен. При барањето од страна на заинтересираните треба да се дефинираат два случаи и тоа дали се бара количество вода што му е потребна на едно домаќинство или се работи за потреби на повеќе домаќинства, селска, па и урбана употреба. Јасно е дека во првиот случај работите на пребарување се поедноставни отколку во вториот случај. Едно домаќинство се задоволува со 2 до 4 lit/min, додека на населените места им требаат неспоредливо поголеми количества вода. Ова бара многу подолга и пообемна работа, која може да трае неколку дена, за да се пронајдат такви вени при теренско истражување. Кога веќе ја презедовме работата да најдеме вена на подземна вода, сè уште треба да направиме некои подготовки. Треба да се обидеме да најдеме посебна карта на тој простор, да ја запознаеме геоморфологијата, а можеби и геолошките услови во тој дел од теренот. Доколку, пак, теренот, кој треба да го истражиме, зафаќа поголема површина, ќе се обидеме приближно да ги одредиме местата на картата каде се движат подземните потоци, нивната длабочина и количина. Ова му припаѓа на доменот на досинг работи на картички (телерадиестезија), за што ќе се дискутира понатаму. Ако се работи за единечна парцела, без разлика дали се работи за двор или двор на селска куќа, дали се работи за викенд парцела, постапката е иста: Прво, за да не мораме да ја прегледаме целата парцела, бараме од сопственикот да ни покаже место каде што би му било погодно да има бунар. Секој сопственик ќе го направи тоа веднаш. Затоа, прво ќе го разгледаме тој дел. Доколку се покаже дека нема соодветен подземен проток на вода, ќе продолжиме со испитување на останатиот дел од парцелата. Ќе земеме виљушки во раце (дали се дрвени или метални, дали спирални или чаталести, или правоаголни) и со нив прво ќе извршиме таканаречено полнење со соодветни зрачења на водата. Ќе застанеме каде било на парцелата и ќе ја извршиме таканаречената ментална ориентација или ментален договор со помош на концентрација на подземниот проток на вода... Веројатно би изгледало вака: ментално ќе се концентрирате на фактот дека сакате вашите вилушки да бидат чувствителни на пронаоѓање на подземните текови и да чекате вилушките да направат едно вртење на своето место. Ако сте научиле да работите со водоводник, можете да направите желба вака: „Сакам мојот водоводник да ми покаже со замавнување во која насока треба да одам за најбрзо да го најдам сигналот за протокот на подземните води?“ Кога нишалото се движело и кога осцилирало го покажувало правецот на движење, тоа е всушност правец кој е нормален на протокот на водата. Сега можете да почнете со вилушките во таа насока, додека не покажат со грчењето (за вилушките на вилушките) или вртењето (за спиралните вилушки) или со вкрстувањето на рацете (за правоаголните вилушки) дека сте наишле на сигнал што го дава подземната вода. Треба да се повтори уште еднаш за да бидете сигурни дека е таму. Сега ни останува да утврдиме дали сме на вистинскиот курс или на лажен сигнал. Има неколку начини: 1) да поставиме железен предмет, прачка или клинец на местото каде што мислиме дека е протокот. Ако тогаш при преминувањето на потокот вилушките останат неподвижни, тогаш тоа е вистински поток. Ако се свртат, тогаш тоа е одраз (лажен сигнал); 2) да престане да дише при преминување на потокот. Ако вилушката (или водоводната линија) не се движи, тогаш тоа е одраз, а не вистински проток. Ако се движат, тогаш тоа е вистинскиот тек; 3) ако застанеме во протокот, ги креваме и спуштаме вилушките, ако вилушките се вртат, тоа е одраз, а не вистински проток.
