Geomantske zone: Karakteristike, istorijski značaj i uticaj Švajsterove zone
U radiesteziji je dobro poznata pojava geomantskih zona – pojave čiji naziv potiče od reči geomantija, što u slobodnom prevodu znači „proricanje iz zemlje“. Zračenja u ovim zonama značajno se razlikuju od onih u globalnim mrežama i verovatno potiču direktno iz unutrašnjosti zemlje.
Geomantska zona po Švajsteru
Zračenja unutar geomantskih zona prostiru se kilometrima u određenom pravcu, a zatim iznenada menjaju smer bez jasnog uzroka, da bi se kasnije ponovo vratila u prvobitni pravac. Obično se prostiru u pravcu glavnih strana sveta ili pod uglom od 45° u odnosu na njih. Iako su za ove zone znali još drevni narodi pre oko dve hiljade godina, usled istorijskog prekida u pominjanju rašalja (sve do 1400. godine nove ere), proučavanje i lociranje ovih zona ponovo je oživelo tek u novije doba, naročito u krugovima sveštenstva koje ih je smatralo svetim mestima.
Granice geomantskih zona su stalne i nepromenljive, zbog čega su se u prošlosti često koristile kao prirodne granice između država ili trase za glavne saobraćajnice. Rimljani su na ovim granicama postavljali granično kamenje, od kojeg su neka sačuvana do danas. Za razliku od globalnih mreža, širina geomantskih zona meri se u metrima, a same zone imaju i desnu i levu polarizaciju.
Istorijska primena, Kelti i uticaj na zdravlje
Kinezi su bili među prvima koji su otkrili ove zone, dok su se Kelti još oko 300. godine pre Hrista bavili njihovim markiranjem, gradeći naseobine i groblja u kojima su se tela mrtvih prirodno mumificirala. Mnoge važne građevine i crkve podignute su na mestima starijih objekata, tačno na pozitivno polarizovanim geomantskim zonama.
Polaritet i delovanje
Pozitivno polarizovane geomantske zone smatraju se blagotvornim mestima na kojima čovek obnavlja snagu, oseća se zdravo i retko oboljeva. S druge strane, negativno polarizovane geomantske zone mogu imati izuzetno štetan uticaj na živi organizam.
