Teleradiestezja: zdalne badanie stanu zdrowia i zasady rezonansu
Dziedzina teleradiestezji umożliwia przeprowadzanie badań stanu zdrowia na odległość, niezależnie od fizycznej odległości pomiędzy lekarzem a osobą poddawaną analizie. Dzięki zrozumieniu częstotliwości, promieniowania osobistego i obwodów rezonansowych metoda ta pokonuje klasyczne bariery przestrzenne.
Częstotliwości, stacje nadawcze i rezonans
Wszystkie żywe i nieożywione istoty w przyrodzie w sposób ciągły emitują promieniowanie reprezentujące fale wibracyjne o własnej częstotliwości mierzonej w hercach (Hz). Podobnie jak stacje radiowe działające na ściśle określonych i niezmiennych częstotliwościach, każda osoba w przyrodzie reprezentuje unikalną jednostkę emisji o określonym numerze częstotliwości. Ludzki mózg działa jak złożony komputer, który za pomocą koncentracji mentalnej i wewnętrznego „kondensatora zmiennego” może dostosować się do zakresu częstotliwości pożądanej osoby i wejść w rezonans z nim.
Jeżeli dana osoba nie jest fizycznie obecna, jej promieniowanie można przejąć za pomocą tzw. „świadków” – rzeczy osobistych, które miała przy sobie, rękopisów, listów lub fotografii, które zgodnie z teorią i praktyką niosą poza obrazem trwałe promieniowanie danej osoby. Analizę teleradiestezji można z powodzeniem przeprowadzić także na podstawie częstotliwości głosu podczas rozmowy telefonicznej lub obserwując osoby na ekranach telewizorów.
Specyfika pracy i pracy ze zwierzętami
Z obserwacji opata Mermeta wynika, że przy długościach fali teleradiestezji odległość przestrzenna (czy wynosi metr, czy tysiące kilometrów) praktycznie nie ma wpływu na siłę sygnału, a wyniki odzwierciedlają aktualny stan zdrowia obserwowanej osoby. Badanie osób zmarłych na podstawie fotografii wykazuje całkowity brak promieniowania, biorąc pod uwagę, że zanika ono w chwili śmierci.
Oprócz ludzi badania radiologiczne można przeprowadzać również na zwierzętach domowych (koniach, krowach, świniach, psach, kotach i drobiu), pod warunkiem obowiązkowej znajomości ich budowy anatomicznej i funkcji narządów, przy czym preferowane jest przeprowadzanie takich analiz w obecności lekarza weterynarii.
Metodologia, narzędzia i podejścia alternatywne
W przeciwieństwie do metod statycznych lub stosowania wideł, pion okazał się znacznie bardziej odpowiednim instrumentem, ponieważ pozostawia jedną rękę całkowicie wolną, która może służyć jako antena odbiorcza. Doświadczony praktyk jest w stanie przeprowadzić pełną analizę schematu w około dwadzieścia minut, nie opierając się na sztywnych szablonach, ale dostosowując pracę do własnej wrażliwości. Intensywna koncentracja może powodować zmęczenie psychiczne, dlatego nie zaleca się ciągłej pracy z dużą liczbą pacjentów.
Diagnoza tęczówki według dr Georga Jakoba
Oprócz klasycznego badania anatomicznego, w literaturze zagranicznej odnotowywano także sposób diagnozowania poprzez schematy promieniste podobne do tęczówki oka (przedstawione w pracy Das medizinische Pendelbuch). Umieszczając pion w środku okręgu i wykluczając jakąkolwiek świadomą sugestię, instrument po początkowym lekkim kołysaniu wyznacza kierunek wskazujący na charakter choroby lub dobór odpowiednich preparatów.
Podsumowanie i odpowiedzialność etyczna
Celem tego podręcznika nie jest stworzenie armii niespecjalistycznych radiestetów, ale raczej zapewnienie wglądu w metodologię i niezbędny zakres wiedzy anatomicznej, którą musi posiadać każdy, kto pracuje w tej dziedzinie. W idealnym przypadku technikami tymi powinni posługiwać się przeszkoleni lekarze posiadający odpowiednie umiejętności. Książka stanowczo przestrzega także przed niebezpieczeństwami i szkodliwymi konsekwencjami stawiania diagnoz nieprofesjonalnych, podkreślając, że w imię ochrony zdrowia ludzkiego stanowczo potępia się wszelkie naruszanie zwyczajowych norm pracy i wkraczanie w dziedzinę medycyny oficjalnej.
