Anatomiczna budowa gałki ocznej

Gałka oczna (Bulbus oculi) zbudowana jest z szeregu złożonych elementów optycznych i ochronnych:

• Rogówka i tęczówka: Przednie części przezroczyste i kolorowa część oka ze źrenicą (źrenicą), przez którą przechodzi światło.
• Soczewka (Lens crystallina) i ciało szkliste (Corpus vitreum): Elementy załamujące światło i wypełniające wnętrze oka.
• Gałki oczne: Twardówka jako zewnętrzna warstwa ochronna, naczyniówka bogato zaopatrzona w naczynia krwionośne i siatkówka odbierająca impulsy świetlne.
• Nerw wzrokowy (Nervus Opticus): Przekazuje sygnały wzrokowe do centralnego układu nerwowego.

Za ruch gałki ocznej odpowiada pięć mięśni: mięsień prosty górny i dolny, mięsień prosty wewnętrzny (przyśrodkowy) po stronie nosowej, mięsień boczny zewnętrzny (boczny) oraz mięsień skośny górny, natomiast impulsy do ruchu daje prowadzący nerw wzrokowy (N. oculomotorius). Ponadto ciało rzęskowe wraz z mięśniem rzęskowym dostosowuje soczewkę do widzenia z bliży i dali oraz reguluje ciśnienie wewnętrzne i temperaturę oka poprzez wydzielanie płynu.

Przegląd metodologii i ograniczeń

Podczas analizy radiestezji konieczne jest określenie nie tylko tego, które oko jest dotknięte, ale także dokładnej jego części, która odbiega od normy. Badanie przeprowadza się metodą koncentracji wzrokowej (lub za pomocą obrazu anatomicznego oka) w kolejności: na rogówce, tęczówce, źrenicy, soczewce, ciele szklistym, powłokach (twardówce, naczyniówce, siatkówce), nerwie wzrokowym, mięśniach okoruchowych, nerwach i ciele rzęskowym. Koncentracja musi być niezwykle ostra, aby lewe i prawe oko nie zamieniły się.

Ważna uwaga: Badanie radiestezyjne nie jest w stanie określić krótkowzroczności ani dalekowzroczności, ani dioptrii – to wyłączna kompetencja optometrysty lub okulisty. Nie uwzględnia także diagnozy choroby, lecz stwierdzenie nieprawidłowości służy wyłącznie jako punkt odniesienia przy skierowaniu pacjenta do specjalisty.