Różdżkarstwo – część pierwsza

Trudno powiedzieć, jak stara jest koncepcja radiestezji i kiedy ludzie zaczęli się nią zajmować. Pierwsze pisane ślady pochodzą z roku 2590 p.n.e. Mówią z wiedzą starożytnych Chin, gdzie specjalnie przeszkoleni urzędnicy cesarscy badali literatów pod kątem budowy osiedli, aby nie budowano ich w miejscach działania „sił zła niosących choroby i nieszczęścia”.

Cywilizacje Celtów, Etrusków, Egipcjan, Persów, Medów i Rzymian wykorzystywały zdolności jednostek do znajdowania wody w określonych miejscach lub wyznaczania zdrowych miejsc, w których zostaną zbudowane świątynie i domy.

W średniowieczu zaczęto coraz częściej wykorzystywać rozwidlenie do odkrywania podziemnych rud. Narzędzie służące do tego celu nazywano „wróżkowym widelcem”. Dopiero na początku XIX wieku poświęcono temu zjawisku więcej uwagi i usunięto mistykę, gdyż udowodniono, że nie w Vilineraslje liczy się nie tyle wrażliwość osoby, która się nimi zajmuje.

Kolebką dzisiejszego radiestezji jest Francja, skąd zaczyna się ona rozprzestrzeniać na inne kraje Europy i Ameryki. Samo radiestezja dzieli się na 2 dyscypliny: fizyczną i umysłową. Ryc. 4 W tym celu w radioestezji wykorzystuje się różne narzędzia i akcesoria, takie jak pion (ryc. 3), anteny typu L (ryc. 4), tensor i urządzenia elektroniczne. Każdy różdżkarz musi wybrać narzędzie, które najbardziej mu odpowiada, czyli za pomocą którego dokona najlepszego i najdokładniejszego rozpoznania przestrzeni. Jest to zatem subiektywna metoda wykrywania, w której najważniejszym czynnikiem jest czułość radiestezji.

Najpopularniejszym narzędziem jest wahadło, które różdżkarz trzyma w jednej ręce, a druga służy za antenę. Różdżkarz może w myślach lub na głos zadawać pytania i przy pewnym obrocie wahadła udzielać odpowiedzi sprowadzających się do TAK lub NIE. Przez to wszystko partii bardzo trudno jest zrozumieć, co się dzieje.

Anteny typu L są szeroko stosowane i łatwiejsze w obsłudze, ponieważ krzyżują się w obecności promieniowania i pozostają płaskie w polu neutralnym. Wysokiej jakości lokalizacja szkodliwego promieniowania jest jednym z najważniejszych warunków postawienia wysokiej jakości diagnozy.

Wykrywamy dwa rodzaje promieniowania: naturalne i sztuczne. Część promieniowania sztucznego obejmuje również promieniowanie techniczne pochodzące z różnych urządzeń i urządzeń w gospodarstwie domowym, a także bliskość podstacji, linii przesyłowych, transformatorów i różnych innych nadajników i anten, których pełno jest w środowiskach miejskich. Dzisiejsza nauka bezpośrednio potwierdza, że szkodliwe promieniowanie bezpośrednio wpływa na uczucia i zdrowie człowieka.