Analiza radiestezji zatok
Kiedy w kontekście badań radiestezyjnych mówimy o zatokach, mamy na myśli przede wszystkim jamy zatok przynosowych zlokalizowane w kościach czaszki. Procesy zapalne w tych obszarach są niezwykle częste i mogą powodować poważne problemy ze względu na nacisk zgrubiałej błony śluzowej na otaczające ściany.
Anatomiczny podział zatok przynosowych
Nazywamy je zatokami przynosowymi potocznie, a ze względu na lokalizację wyróżniamy cztery podstawowe grupy:
- 1. Zatoki czołowe (Sinus frontalis)
- 2. Sitkowa zatoka kostna (Sinus ethmoidalis)
- 3. Zatoki szczękowe (Sinus maxillares)
- 4. Zatoka klinowa (Sinus sphenoidalis)
Chociaż w kościach czaszki znajdują się inne zatoki (takie jak zatoka strzałkowa górna, zatoka poprzeczna lub esica), na potrzeby analizy radiestezji główny nacisk położony jest na cztery wymienione powyżej grupy jam przynosowych. W zależności od częstości występowania choroby najczęściej zajęte są zatoki szczękowe, następnie zatoki sitowe, następnie zatoki czołowe, najrzadziej zatoki klinowe zlokalizowane za jamą nosową.
Patologia procesów zapalnych
Wnętrze zatok jest pokryte cienką błoną śluzową o grubości mniejszej niż jeden milimetr. Podczas procesów zapalnych błona śluzowa może wielokrotnie pogrubiać, wypełniać całe jamy zatok i powodować silny ból na skutek ucisku na ścianki. Często dochodzi do stanów zapalnych ropnych z towarzyszącym wysiękiem, które zaniedbane mogą prowadzić do poważniejszych powikłań zdrowotnych.
Ocena i zalecenia radiestezyjne
Badanie przeprowadza się poprzez skupioną koncentrację mentalną na każdej zatoce z osobna, co pozwala określić jej stan (zdrowy czy stan zapalny), a także charakter choroby – czy jest to stan ostry czy przewlekły. Jeśli zapalenie zatok łączy się ze stanem zapalnym błony śluzowej nosa, najczęściej jest to proces ostry. W przypadku potwierdzonej ostrej infekcji zatok zawsze zaleca się niezwłoczne zbadanie pacjenta przez kompetentnego lekarza specjalistę (otolaryngologa).
