Naturalny dar kontra nabyte umiejętności

W kręgach zawodowych często toczy się głęboka i wyczerpująca debata na temat tego, kto może faktycznie praktykować radiestezję. Czy te umiejętności są dostępne absolutnie dla każdego, czy też dostęp do nich jest zarezerwowany wyłącznie dla osób urodzonych z określonymi zdolnościami? Choć w przeszłości panowały opinie, wyrażane nawet w określonych procentach, że umiejętność tę może opanować każdy człowiek, wieloletnia praktyka niezbicie wskazuje, że tak nie jest.

Jednak czołowi i wyjątkowi eksperci w tej dziedzinie to niekoniecznie tylko ci, którzy posiadają ten wrodzony, naturalny dar. Może się zdarzyć, że ten dar jest obecny i wyraża się poprzez niezwykle wysoki współczynnik umiejętności radiestezji, a ta sama osoba nigdy w życiu nie osiągnie takich wyników, które kwalifikowałyby ją jako prawdziwego konesera. Można go porównać do każdego innego ludzkiego talentu, na przykład muzycznego, matematycznego czy śpiewu. Posiadanie talentu do czegoś nic nie znaczy, jeśli nie jest pielęgnowane, doskonalone i poddawane próbie poprzez ciężką, długoterminową i ciągłą praktykę.

Innymi słowy, talent bez dogłębnych badań i ciągłej pracy pozostaje całkowicie niewyrażony i niewykorzystany. Klasycznym przykładem może być instrument muzyczny: na skrzypcach może grać na najwyższym poziomie tylko utalentowany muzyk, który latami niestrudzenie ćwiczy i doskonali swoją technikę.

Pomiar współczynnika radiestezji

Warto zauważyć, że talent radiestezyjny można dokładnie zmierzyć. Jednak ten współczynnik uzdolnień, wyrażony w określonej liczbie, nie zawsze jest identyczny podczas testu – wartości mogą się różnić w zależności od tego, kto dokładnie przeprowadza test. Ponadto każdy ekspert stosuje własną i specyficzną metodę pomiaru. Niektórzy robią to poprzez dokładne liczenie poszczególnych oscylacji wahadła, podczas gdy inni polegają na liczeniu pełnych okręgów, jakie wykonuje instrument.

Jedna z powszechnych metod pomiaru pola działa w następujący sposób: badający lewą ręką chwyta prawą rękę osoby badanej. Następnie prawą ręką odchyla wahadło w stronę badanego i liczy dokładną liczbę wahnięć, aż instrument całkowicie się zatrzyma. Uzyskaną liczbę następnie mnoży się przez dziesięć, co daje ostateczną kwotę reprezentującą współczynnik zdolności radiestezyjnych. Zgodnie z ustalonymi normami dotyczącymi tego typu testów, jeśli liczba oscylacji jest mniejsza niż 20, czyli jeśli łączny współczynnik jest mniejszy niż 200, uważa się, że dana osoba nie ma wystarczającego poziomu wrażliwości, aby być w stanie osiągnąć znaczące wyniki, nawet przy codziennej praktyce.

Należy raz po raz podkreślać, że są to współczynniki czysto orientacyjne i że każdy praktykujący buduje własne skale wartości, które różnią się od siebie w czasie. Jednak opierając się na bogatym doświadczeniu, eksperci zawsze są w stanie dość precyzyjnie sklasyfikować kandydatów na podstawie ich parametrów.

Ostrożność, samokontrola i odpowiedzialność moralna

W tym miejscu należy zwrócić uwagę na jedno niezwykle ważne ostrzeżenie dla wszystkich początkujących. Mianowicie, gdy niedoświadczeni praktycy odczuwają pierwsze konkretne wyniki pomiarów, często zaniedbują późniejsze kontrole i od razu zachowują się wyjątkowo autorytatywnie. Są gotowi twierdzić i udowadniać, że sytuacja w terenie jest dokładnie taka, jak ją zaobserwowali, przekonani, że nie ma tu miejsca na błędy.

Należy jednak mieć na uwadze, że uzyskane w ten sposób wyniki zawsze zawierają elementy wielu możliwych pominięć. Źródłem tych błędów są najczęściej sami egzaminatorzy, ale także czynniki zewnętrzne, aktualny nastrój, zmęczenie, a także niewystarczająca koncentracja psychiczna. Właśnie z tego powodu do każdego wyniku należy zawsze podchodzić z pewną rezerwą co do jego absolutnej dokładności.

To niezwykle cenna rada, która przypomina o konieczności kwestionowania własnych ustaleń. Sama natura uczy nas, że w tym biznesie naprawdę potrzebny jest prawdziwy talent i że sukcesu nie da się wymusić tam, gdzie nie ma osłony: niezwykle trudno, wręcz niemożliwie, jest zrobić ze zwykłego konia czołowego konia wyścigowego.

W każdym razie, niezależnie od poziomu wykształcenia technicznego, prawdziwy i uznany specjalista tej umiejętności powinien być przede wszystkim człowiekiem humanitarnym i dobrym — szerokim intelektualnie, a także całkowicie stabilnym moralnie i psychologicznie i stojącym na wysokości zadania.