Plan i metodyka badań radiologicznych ciała człowieka
Podstawowym warunkiem dokładnej pracy jest ustalenie porządku i systemu w radiestezyjnej analizie stanu zdrowia. Wykorzystanie atlasów anatomicznych jako pomocy wizualnych pomaga w skupieniu się, a sama diagnoza opiera się wyłącznie na interpretacji promieniowania energetycznego.
Podstawowe zasady i kolejność przeglądu
Aby jak najbardziej systematycznie przeprowadzać radiestezyjną analizę stanu zdrowia, początkującym zaleca się wprowadzenie ścisłej dyscypliny i ustalonego porządku. Jako wizualne wsparcie dla lepszej koncentracji umysłowej zaleca się wykorzystanie ilustracji z dowolnego standardowego atlasu anatomicznego. Badanie zawsze odbywa się według ściśle określonej hierarchii narządów i układów narządów:
- 1. Układ kostny
- 2. Somatyczny układ nerwowy
- 3. Neurowegetatywny układ nerwowy
- 4. Przepływ krwi
- 5. Liczba krwinek
- 6. Układ limfatyczny
- 7. Narządy wewnętrzne
- 8. Układ mięśniowy
- 9. Skórzana okładka
- 10. Zmysł wzroku (oczy)
- 11. Zmysł słuchu (uszy)
Biorąc pod uwagę, że cały proces opiera się wyłącznie na odbiorze promieniowania z ciała pacjenta, zdejmowanie odzieży lub wyjmowanie przedmiotów osobistych i metalu z kieszeni nie jest konieczne, chociaż niektóre źródła zalecają wyjmowanie metalowych przedmiotów. Podczas gdy instrument (wahadło) obraca się w jednej ręce, wolna ręka służy jako antena odbiorcza, która delikatnie przesuwa się po ciele badanej osoby.
Metodologia lokalizacji zaburzeń przez systemy
Kiedy dłoń napotka strefę, w której biopole jest zakłócone, wahadło na chwilę się zatrzyma, sygnalizując istnienie zakłócenia. Identyfikacja miejsca chorobowego zależy od aktualnego skupienia i skupienia psychicznego osoby badającej na określonym układzie narządów.
Badanie kręgosłupa i kończyn
Analizując układ kostny i kręgosłup, badanie przeprowadza się wzdłuż grzbietu. Biorąc pod uwagę, że najwięcej problemów pojawia się w przestrzeniach międzykręgowych i stawach, konieczne jest szczegółowe zbadanie każdego kręgu indywidualnie. Kręgosłup składa się z 32 kręgów podzielonych na pięć jednostek anatomicznych: część szyjną (7), część piersiową (12), część lędźwiową (5), część krzyżową (5 zrośniętych) i kość ogonową (3 do 4 zrośniętych kręgów). W przypadku kończyn (kończyn) zasada mówi, że zawsze należy badać najpierw prawą stronę ciała, a dopiero potem lewą stronę ciała – od stawu barkowego, łokcia, nadgarstka i palców, poprzez biodra, kolana, kostki aż po palce stóp. Sprawdza się także czaszkę, obojczyki, mostek, łopatki, miednicę, żebra oraz kości długie rąk i nóg pod kątem ewentualnych uszkodzeń lub złamań.
Po układzie szkieletowym przechodzi do ośrodkowego układu nerwowego (półkule mózgu, móżdżek, pień mózgu i rdzeń kręgowy na całej długości, a także nerwy odgałęziające się do rąk i nóg). Oceniając przepływ krwi, najpierw analizuje się pracę serca (przedsionków, komór, zastawek i mięśnia sercowego), a następnie głównych naczyń krwionośnych — aorty i tętnic zaopatrujących ważne narządy, a także układ żylny. Badanie morfologii krwi (liczba erytrocytów, leukocytów, płytek krwi) i kanałów limfatycznych odbywa się poprzez bezpośrednie badanie wisko, ze szczególnym uwzględnieniem węzłów chłonnych pod pachami, w pachwinach i klatce piersiowej.
Analiza narządów wewnętrznych i uwagi etyczne
Badane są narządy wewnętrzne i gruczoły dokrewne w kolejności od głowy w dół: przysadka mózgowa, szyszynka, tarczyca, grasica, drogi oddechowe (nos, gardło, tchawica, struny głosowe, oskrzela i płuca), żołądek, dwunastnica, wątroba, drogi żółciowe, trzustka, śledziona, jelito cienkie i grube, nerki z nadnerczami, moczowody i pęcherz moczowy. U kobiet dodatkowo bada się macicę, jajniki i jajowody, a u mężczyzn prostatę, jądra i kanał moczowy. Zaleca się, aby osoba towarzysząca odnotowała wszystkie ustalenia, a badanie zakończyło się powierzchownym obejrzeniem mięśni, skóry i zatok przynosowych. Podczas badania oczu i uszu konieczna jest szczególna uwaga i głęboka koncentracja, aby nie pomylić lewej i prawej strony.
Ważne ostrzeżenia i ograniczenia
Należy podkreślić, że badania radiestezyjne pozwalają wykryć również te rozbieżności energetyczne, które nie wywołały jeszcze objawów klinicznych. Różdżkarzowi nie wolno jednak nigdy stawiać oficjalnych diagnoz medycznych ani prognoz zdrowotnych. Po analizie każdą osobę należy skierować do wybranego lekarza w celu szczegółowego badania klinicznego i ustalenia ewentualnej choroby. Metody alternatywne, takie jak praca ze schematami kołowymi lub irydiagnostyka (według metod takich jak dr Georg Jakob), reprezentują bardziej złożone podejścia uzupełniające, które można wprowadzić jedynie po nabyciu większej rutyny.
