Podstawowe kształty i dzielenie matematyczne

Te precyzyjne rysunki są dostępne w trzech podstawowych formatach: modele kołowe, półkoliste i liniowe. Diagramy kołowe są pomyślane w formie regularnego okręgu z wyraźnie określonym środkiem, od którego w kierunku zewnętrznych krawędzi linie rozchodzą się promieniście we wszystkich kierunkach. Najprostszym, a jednocześnie najczęstszym narzędziem pomiarowym tego typu jest właściwie klasyczny kątomierz, z fabrycznie wybitymi okrągłymi podziałkami co 400 stopni lub standardowo 360 stopni.

Stopnie narysowane na obręczy mogą podążać za kierunkiem ruchu wskazówki zegara, jednak często są one umieszczone w odwrotnej kolejności, a wybór konkretnej skali zależy wyłącznie od przyzwyczajeń i metody stosowanej podczas pracy. Jeśli ten system pomiarowy zostanie użyty do dokładnego określenia procentu danego zjawiska, obliczenie jest dość proste i ściśle proporcjonalne.

Trzy podstawowe techniki pracy z systemami kołowymi

Przy prowadzeniu analiz w takich skalach najczęściej stosuje się trzy zupełnie różne podejścia. Wszystkie trzy wymagają wysokiego poziomu skupienia, ale mechanika pomiaru znacznie się różni:

1. Metoda stałego kątomierza: Instrument jest całkowicie nieruchomy na płaskiej powierzchni. Podczas badania ołówek lub wskaźnik trzyma się w jednej ręce i bardzo delikatnie przesuwa się po narysowanych podziałach. Z drugiej strony trzymane jest wahadło, które celowo się obraca. W procesie komunikacji mentalnej wahadło samodzielnie, w postaci nagłego przerwania oscylacji, zasygnalizuje zatrzymanie w momencie, gdy wskazówka dokładnie pokryje procent odpowiadający żądanej odpowiedzi.
2. Metoda wybierania: Polega na wykorzystaniu okrągłego papieru, który jest luźno, z szpilką w samym środku, przybijany do stołu roboczego, tak aby mógł się swobodnie obracać. Wartość zerowa jest oznaczona jako odniesienie przez punkt znajdujący się poza samym okręgiem. Podczas gdy pion obraca się swobodnie nad stołem, cały papierowy okrąg powoli obraca się wokół własnej osi lewą ręką. Kiedy wahadło nagle się zatrzyma, wartość odczytuje się patrząc na liczbę, która w tym momencie bezpośrednio pokrywała się z zewnętrznym zerem odniesienia. Technika ta wymaga pewnej ostrożności i pewnej rutyny, aby zapobiec błędnemu odczytaniu tzw. wypełnienia do 100 procent.
3. Metoda autonomicznej dyrekcji: Tę trzecią i prawdopodobnie najprostszą metodę wykonuje się wyłącznie poprzez trzymanie nieruchomego pionu tuż nad środkiem nieruchomego diagramu. Cierpliwie czekamy, aż narzędzie samo rozpocznie oscylacje. Na początku będzie opisywał nieregularne okręgi i wędrujące elipsy, by po kilku chwilach jego droga mocno ustabilizuje się w ostrej prostoliniowej oscylacji. Biorąc pod uwagę, że ta linia oscylacji prawie zawsze „ciągnie” znacznie mocniej i bardziej asymetrycznie w jednym kierunku, prawdziwa wielkość jest automatycznie i jednoznacznie odczytywana na dotkniętej liczbie.

Specjalistyczne mapy i modele linii

Stosowanie diagramów wizualnych osiągnęło dziś niezwykle wysoki poziom specjalizacji. W wyspecjalizowanych sklepach specjalistycznych i zagranicznych katalogach sprzętu dostępna jest nieskończona liczba wersji specjalnych. Zasadnicza różnica sprowadza się wyłącznie do zmiany nazewnictwa — zamiast klasycznych stopni i punktów procentowych, krawędzie koła wypełniają zapisane określone terminy.

Takie rysunki mogą zawierać kompletne zestawienia najczęstszych chorób organizmu, złożone mapy cech charakteru człowieka, szczegółowe tabele całego układu pierwiastków chemicznych, graficzne przedstawienie stopnia uzdolnień intelektualnych czy klasyfikację zawodów zawodowych. Mechanika pozostaje niezmieniona – umieszczenie instrumentu w centrum i śledzenie jego sygnału do odpowiedniego terminu.