Зрачењето во природата: Влијанието на космосот и Земјата врз биолошкиот живот
Целиот опстанок на планетата е нераскинливо поврзан со комплексна мрежа на природни сили. Од исконските времиња, живите суштества инстинктивно чувствувале и реагирале на светлината, топлината и електромагнетното зрачење што доаѓа од вселената, од внатрешноста на почвата, како и од непосредната околина.
Инстинкт, еволуција и невидливи сили
Човекот е длабоко свесен за моќните природни влијанија уште од своите почетоци. Неговите сетила прво ја регистрирале светлината на Сонцето и Месечината, брзо дознавајќи дека ритамот ден-ноќ директно влијае на ориентацијата и преживувањето. Потоа научил да ја разликува топлината на дневното небесно тело од студената месечева светлина, чувствувајќи на своја кожа дека прекумерната изложеност може да предизвика и повреда. Иако нашите предци не ја разбираа физиката на зрачењето, тие научија како да се справат со тоа.
Покрај овие очигледни појави, раните хоминиди и многу животни инстинктивно избегнуваа области со специфични, штетни зрачења. Со развојот на цивилизацијата, луѓето постепено ја изгубија оваа примитивна, но спасоносна моќ на природната перцепција. Животинскиот свет, сепак, продолжува да ја демонстрира оваа поврзаност: птиците преселници непрекинато поминуваат илјадници километри секоја година, пчелите секогаш го наоѓаат патот до кошницата, а јагулите прават фасцинантни миграции од слатките води на Европа сè до далечните западни океани за да се мрестат. Научната заедница оправдано претпоставува дека овие неверојатни навигациски способности се потпираат токму на перцепцијата на различни форми на електромагнетно зрачење.
Космичко зрачење и сончева активност
Денешната наука утврдила дека секое зрачење има одредена бранова должина, односно одреден број на осцилации во секунда (Hz). Човекот е постојано изложен на овие осцилации кои ја диктираат општата психофизичка состојба. Земјата е бомбардирана секоја секунда од моќни космички зраци од длабоката вселена. Ако планетата немаше атмосферска обвивка - која, во однос на заштитата, се однесува еквивалентно на оловниот ѕид дебел 90 сантиметри - животот би бил апсолутно невозможен. Зрачењето што навистина ја пробива оваа бариера малку го јонизира воздухот, а студиите на астрофизичарите потврдуваат дека моќните микробранови се емитуваат не само од Сонцето, туку и од далечните планети и далечните галаксии.
Влијанието на сончевите дамки на Земјата
Долгорочните студии на древните дрвја (како што се џиновските секвои) покажаа дека дебелината на годишните прстени совршено се совпаѓа со периодите на најинтензивните сончеви ерупции. Понатамошните статистички истражувања потврдија дека циклусот на сончевата активност, кој се обновува приближно на секои единаесет години, невообичаено е во корелација со бројни феномени на Земјата:
- Со избувнувањето на големите глобални епидемии и пандемии.
- Со зголемување на сеизмичката активност, односно зачестени земјотреси.
- Технички нарушувања во радио-телевизиските и сателитски комуникации.
- Социјални турбуленции и осцилации во психологијата на масата.
Геопатолошко зрачење и ефекти врз телото
Земјата е исто така неисцрпен извор на бројни зрачења. Термичкото (инфрацрвено) зрачење на почвата не е само резултат на топла магма, туку сложен процес на радиоактивно распаѓање на молекулите. Зрачењето од космосот и Земјата предизвикува секоја органска и неорганска материја да вибрира во сопственото осцилаторно коло. Високата фреквенција на овие вибрации делува директно на клеточната структура, предизвикувајќи поларизација и стимулирајќи го ендокриниот систем кој преку лачењето на хормоните се обидува да ја зачува рамнотежата во телото.
Медицинската пракса и сериозните студии докажаа дека долготрајната изложеност на зголемено штетно зрачење ја нарушува работата на жлездите и може да промовира патолошки промени, вклучително и канцерогени и ревматски заболувања. Овие проблеми се особено чести на места каде што глобалните енергетски мрежи (познати како мрежи Хартман, Кари и Рајнхард-Шнајдер) се вкрстуваат под зградите или каде што има подземни води, геолошки дефекти и скриени шуплини.
Електромагнетни полиња и атмосферска јонизација
Истражувањето спроведено на Универзитетот во Виена во текот на минатиот век потврди дека одредени електромагнетни бранови со ниска фреквенција (околу 10 Hz) имаат исклучително позитивно влијание врз човековото расположение и креативност. Оваа фреквенција настанува како резултат на илјадници молњи кои ја погодуваат планетата секоја секунда, претворајќи го просторот помеѓу Земјата и јоносферата во резонантна комора. Меѓутоа, при нагли атмосферски промени и пад на притисокот, оваа корисна фреквенција опаѓа, поради што многу луѓе се чувствуваат летаргично.
Состојбата на атмосферата ја одредува јонизацијата на воздухот. Додека присуството на негативни јони има лековито и освежувачко дејство (што го објаснува терапевтскиот ефект на воздушните бањи на повисоки надморски височини), вишокот на позитивни јони создава нервоза и ја нарушува здравствената состојба.
Влијанието на вештачките извори на зрачење (технопатија)
Современиот начин на живот носи и изложеност на наизменични електромагнетни полиња генерирани од високонапонски далноводи и нисконапонски мрежи во домаќинствата. Електричните уреди во непосредна близина, особено околу местото за спиење (како што се екраните или уредите што се дури и исклучени, но останале во штекерот каде што е заменета фазата), може хронично да ја попречат природната клеточна поларизација на лицето, предизвикувајќи главоболки, хроничен замор и пад на имунитетот.
Врз основа на сето ова знаење, лесно може да се извлече заклучок: целата биологија на планетата е обликувана и зависи од суптилните фреквенции што не опкружуваат од сите страни - од длабочините на космосот, преку атмосферските движења, па сè до тектонските слоеви под нашите стапала.
