Докторот и истражувач д-р med.ernst Хартман, покрај својата редовна работа, неколку години се занимавал и со тренирање на раскали преку курсеви и семинари. „Резултатите од тестовите за досирање во голема мера зависат од временските услови. Во случај на фен (ветер во Германија), промени во воздушниот притисок или приближување на бурното време, овие податоци може да бидат сосема погрешни. На способноста на доусите може да влијаат и лековите. Веќе по пиење 2-3 шолји црно кафе, може да се добијат и други резултати, како што може да се појават и ментални резултати, како што може да се појават и ментални резултати. еуфорија“, вели д-р Хартман. д-р. Хартман бил запознаен со давсувањето дури по крајот на Втората светска војна. светска војна и тоа преку една вилушка. Тој дополнително се подобри себеси. Тој беше првиот што откри, истражуваше и опиша посебна мрежа.
Откривањето на оваа мрежа му ја покажа каузалната врска помеѓу зрачењето и болеста. Тој почнал да прави систематски истражувања во 1950 година, кога забележал дека три лица умираат од рак на ист начин во една куќа. Тоа го навело да помисли дека е многу важно да се избере место каде би се граделе згради каде што луѓето спијат или престојуваат долго време. Тој е ангажиран во овие истражувања 30 години и резултатите од овие истражувања ги дал во својата книга: Krankheit als Standortsproblem („Болеста како проблем на местото на живеење“) „Штета е“, рече д-р Хартман, „денес на работните места им се дава поголем приоритет отколку на изборот на места и материјали, со оптимално зачувување на здравјето на луѓето таму за да се зачува здравјето на објектот“. Денес, мрежата на Хартман се нарекува мрежа I.. Станува збор за правоаголна решетка со димензии 2,0 x 2,5 m, која досега можеа да ја детектираат само шипки. Физичкото објаснување за потеклото на оваа мрежа сè уште е необјаснето.
Не смееме да ја сметаме мрежата на Хартман како единствен одговорен фактор зошто се појавила болеста. Болеста може да биде предизвикана од комбинација на различни фактори, како на пример кои, освен глобалните I. и други (II. и III.) мрежи, се резултат на колективното дејство на подземните водни текови, временските услови, геолошките пукнатини, шуплините во земјата (пештерите), разликите во геолошкиот состав на слоевите, од влијанија од околината, како што се подземните водови, итн. би требало да се истражи од биолошката страна на науката и да даде резултати. За жал, мора да се констатира дека тоа во последно време полека се реализира.
Глобалната Хартманова решетка се состои од ленти, широки околу 20 cm, кои создаваат правоаголна решетка што оди во правец на магнетните меридијани север-југ, и речиси нормална на таа насока ленти со иста насока источно-западна ширина. Магнетниот север не се совпаѓа со географскиот север за таканаречениот агол на деклинација, кој е најмногу 4-5°. Димензиите на поединечните полиња на Хартмановата мрежа се 2 m во правец север-југ, додека во правец исток-запад ширината на полето е 2,5 m на екваторот и се намалува кон половите. Лентите се вертикални во однос на површината на Земјата, па можеме да ги замислиме како еден вид вертикални невидливи ѕидови широки 20 см сè до атмосферата, поради што се смета дека оваа мрежа доаѓа од таму.
Дејствата на оваа мрежа се наизменично позитивно и негативно поларизирани. Позицијата на лентите на површината на Земјата не е секогаш константна. Тој е подложен на одредени промени со полна месечина, промени во магнетното поле на Земјата, земјотреси, годишни времиња и временски промени. Како е создадена оваа мрежа до денес не е разјаснето. Се смета дека причината за ова е појавата на електромагнетни бранови и дека мрежниот систем се јавува како несакан ефект од пречки што произлегува помеѓу Земјата и јоносферата. Бендовите од мрежата на Хартман се состојат, според М.И. Метлер, од два дела: од примарните и секундарните делови на лентата исполнети со јони. Примарниот дел од лентата е широк 2 - 3 cm и се состои од вертикално поларизирани бранови од 50 cm во правец север-југ и 62,5 cm во правец запад-исток. За нив важат законите на оптика и електрична енергија. Фазите се менуваат на секои шест часа (изгрејсонце, пладне, зајдисонце и полноќ). Секундарните ленти се појаси на јони широки 10-20 cm. Тие се поврзани со нивното полнење со примарните делови. Исто како и примарните делови на лентата, така и секундарните делови се разликуваат така што во исто време и двата би дошле во таканаречената нулта положба и би го смениле полнењето, а со тоа и енергијата. Времетраењето на нултата позиција е од неколку минути до 30 минути. Штетноста на јазлите и појасите на мрежата Хартман е голема само во случај кога тие се појавуваат на истите места како подземното, копнено зрачење.
Пог
