Podstawowe akcesoria radiestezyjne: rozwój historyczny i zastosowanie
Początki podstawowych przyrządów do wykrywania promieniowania sięgają najwcześniejszych etapów rozwoju społeczeństwa ludzkiego. Przypadkowa obserwacja niewytłumaczalnego ruchu złamanej gałęzi w dłoni skłoniła starożytne cywilizacje do wykorzystania tego zjawiska do rozwiązywania kluczowych problemów życiowych, takich jak znajdowanie wody czy tropienie stad. W ten sam empiryczny sposób odkryto także siłę ciężarka zawieszonego na sznurku.
Widły: od gałązki do nowoczesnego narzędzia
Pierwszym i najstarszym narzędziem różdżkarskim są widelce. W formie patyka wspomina się o nich w historii starożytnej i tradycjach biblijnych. Wśród niektórych plemion Afryki i Polinezji do dziś przetrwało używanie długich, obracających się lub przecinających się kijów. Lekko wygięte pręty, takie jak te używane przez wczesnych odkrywców, takich jak Penet, były w powszechnym użyciu aż do końca XVIII wieku.
Z biegiem czasu zauważono, że do pracy o wiele bardziej nadają się tzw. rozwidlone widelce – ukształtowane poprzez połączenie dwóch patyków lub wykorzystanie naturalnie rozwidlonej gałęzi. Kiedy końce takiej gałęzi zostaną zaciśnięte w dłoniach, instrument zaczyna się obracać lub nagle poruszać się w górę lub w dół w obecności określonego promieniowania podziemnego (takiego jak woda lub rudy).
Charakterystyka wideł drewnianych
- Wybór drewna: Tradycyjni badacze najczęściej wybierają wierzbę lub leszczynę.
Wraz z rozwojem przemysłu drewno powoli ustępuje miejsca metalowi. W przekazach historycznych z XVII i XVIII w. widać szeroką gamę narzędzi, a nawet próby użycia nożyczek, szczypiec, sprężyn zegarowych czy spiralnych drutów stalowych. Ciekawostką z literatury jest fakt, że kiełbasy suszone sporadycznie wykorzystywano do celów doświadczalnych. Zmieniał się także sposób trzymania: z chwytu dolnego (dłoniami skierowanymi do góry), przez chwyt górny, aż do specyficznych technik trzymania czubkami palców, jakie praktykował np. badacz Bleton.
Obecnie różne opatentowane modele wykonane z drutu stalowego (grubość od 0,5 do 1,5 mm) można znaleźć w wyspecjalizowanych sklepach za granicą. Najczęściej posiadają ruchome rolki (rękawy) na uchwytach, aby uniknąć bezpośredniego kontaktu dłoni z ramionami instrumentu.
Widły kątowe (L).
Specjalną kategorię stanowią widelce prostokątne. Składają się z dwóch niezależnych drutów metalowych (o grubości od 3 do 5 mm) zagiętych pod kątem prostym. Dłuższe ramię ma zwykle od 30 do 40 centymetrów, podczas gdy krótsze ramię (około 12 centymetrów) trzyma się w dłoniach. Trzymane są poziomo i równolegle przed ciałem, w odległości od 20 do 25 centymetrów. Po napotkaniu pożądanego obiektu druty przyciągają się i krzyżują. Bardzo ważne jest, aby podczas pracy dłonie nie były dociskane do ciała, gdyż wówczas powstaje odwrotny efekt odpychania drutów od siebie.
Wahadło: od wahadła matematycznego do czułego czujnika
Wahadło to dowolny ciężar zawieszony swobodnie na sznurku. Jego stosowanie było znane już w czasach Cesarstwa Rzymskiego i przypuszcza się, że wywodzi się ono ze starożytnych Chin i Indii. Na początku XIX wieku profesor Gerboin próbował przedstawić linię pionu Francuskiej Akademii Nauk, ale został wówczas odrzucony przez środowisko naukowe. Prawdziwego spopularyzowania tego instrumentu dokonał słynny badacz opat Mermet (1866–1937), określając kluczowe prawa jego działania.
Ważne jest, aby rozróżnić zwykłe wahadło fizyczne od przyrządu różdżkowskiego. O ile wahadło matematyczne podlega ścisłym prawom fizyki, o tyle tak zwane wahadło gwiazdowe (radiestetyczne) w rękach wrażliwej osoby wymyka się właściwym oscylacjom. Zwalnia, zatrzymuje się, zmienia kierunek, rysuje elipsy i nieregularne okręgi w oparciu o promieniowanie.
Materiały i wykonanie
Wisiorek może być wykonany z metalu (stal, mosiądz, miedź, srebro, złoto), drewna, marmuru, kwarcu, bursztynu lub szkła. Istnieją również puste modele „próbne” (wahadło Mermeta), w których umieszcza się próbkę pożądanego materiału, a także bardziej złożone modele z wbudowanymi kondensatorami, skonstruowane przez profesora Heime'a.
Kształt i masa
Uważa się, że idealny kształt to kształt aerodynamiczny – kulisty, z końcowym kolcem u dołu. Oś pionowa instrumentu musi być idealnie symetryczna. Waga zwykle waha się od 10 do 100 gramów, przy czym osoby o wyraźniejszej wrażliwości wolą cięższe instrumenty, aby uspokoić niekontrolowane oscylacje.
Nitka, sznurek lub metalowy łańcuszek, na którym zawieszone jest wahadło, musi być wyjątkowo elastyczna, aby nie utrudniać ruchu instrumentu, a zalecana długość rzadko przekracza 20 centymetrów. Ciekawostką z praktyki jest to, że ruchy, czyli amplitudy linii pionu, ulegają znacznemu wzmocnieniu, jeśli przed użyciem instrument zostanie lekko ogrzany w dłoni, co jest ułatwieniem dla osób o niższej wrażliwości początkowej.
