Ментални блокови и физички штитови: Феноменот на неутрализација на зрачењето
Способноста целосно да се блокира и запре подземното зрачење е една од најголемите загатки во оваа област со децении. Расколот помеѓу цврстите физички бариери и неверојатната моќ на човечката автосугестија постојано ги поместува границите на разбирање на овој феномен.
Експерименти со физички пречки на терен
Прашањето дали може да се неутрализираат подземните радијациони текови е присутно во најраната стручна литература. Угледните рани истражувачи тврдеа дека зрачењето може да се „угаси“ едноставно со поставување на железни предмети директно во насока на протокот. Со цел практично да се тестира ова тврдење, беа спроведени низа ригорозни теренски експерименти. При поставување на железна прачка на претходно откриен подземен тек, мерните инструменти (како што се вилушките) целосно ќе станат неподвижни при поминување преку таа точка, што ќе доведе до логичен заклучок дека протокот е успешно блокиран. Со отстранување на предметот, инструментите повторно би почнале да реагираат на зрачењето.
Меѓутоа, подлабоките анализи и повторувања на постапката открија исклучително необичен механизам на дејствување. Забележано е дека ако еден испитувач постави предмет како блокада, неговите инструменти нема да детектираат зрачење дури и кога истиот предмет е физички отстранет од друго лице. Читањето беше вратено на инструментот само кога пречката беше отстранета само од тој што ја поставил. Од ова произлезе едно сосема неочекувано правило: воспоставената блокада го задржува своето влијание врз оној што ја поставил, сè додека истиот тој човек свесно не ја откаже.
Важноста на материјалната наспроти менталната сила
Понатамошните тестови покажаа дека типот на нанесениот материјал воопшто не е пресуден за формирање на заштитата. Идентични блокирачки ефекти се постигнати со користење на парчиња дрво (како рачка за метла), едноставен лист од круша, па дури и биолошки примероци како човечка коса. Се чинеше дека секој од овие предмети го запира одговорот на мерниот инструмент.
Интересноста на биолошките материјали се отсликуваше во една специфична карактеристика - ако за затнувањето се користеше коса на друго лице, затнувањето ќе исчезне во моментот кога сопственикот на таа коса физички ќе ја подигне косата од земја, со што ќе го поништи ефектот без оглед на волјата на главниот испитувач. Овие експерименти јасно укажуваат на заклучокот дека процесот на блокирање не е исклучиво физички, туку претежно ментален по природа.
Автосугестија и улогата на независен испитувач
Практиката набрзо покажа дека обучените оператори можат да поставуваат таканаречени „блокади“ само со бранување на раката во воздух, без физички предмет на земја. Со понатамошен напредок, беше откриено дека истиот ефект е постигнат исклучиво со насочување на погледот и фокусирана ментална концентрација. Откако беше воспоставен ментален блок, тој можеше да опстојува со часови, преживувајќи ја промената на денот и ноќта, додека не беше свесно и визуелно отповикан.
Сепак, клучниот парадокс и разоткривање на овој феномен би се случил со доаѓањето на независни експерти на теренот. Додека инструментите на тој што му ја „поставил“ менталната блокада воопшто не реагирале над водниот тек, другите, новодојдени оператори, лесно, без никакво мешање, го пронашле истиот подземен воден тек. Ова разоткривање води кон круна сознание: операторот всушност не го блокира вистинскиот проток на зрачење од земјата, туку единствено, преку силна автосугестија, ја блокира реакцијата на сопствениот инструмент. Зрачењето останува трајно присутно, а блокиран е само личниот сензибилитет на тој што мисли дека ја воспоставил заштитата.
До денес, научната литература не ја објасни целосно оваа моќ на потсвеста сугестија над мускулните рефлекси кои ги движат инструментите. Во бројните стручни центри каде што се собираат истражувачите, посебен фокус е ставен токму на расветлувањето на оваа психолошка појава, а се уште се чекаат комплетни научни резултати.
Историски обиди за масовна неутрализација на теренот
Идејата за трајно и масовно блокирање на патогеното зрачење постои уште од дваесеттите години на минатиот век. Познатиот германски експерт, Густав Фрајхер фон Пол, патентирал специјален уред за насочување во 1928 година, кој бил инсталиран во подрумите на станбените згради за да го исклучи негативното зрачење.
Незадоволен од локалниот опсег на заштита на една куќа, тој радикално го проширил своето истражување. Беше забележано дека тој постигнал наводен успех во сузбивање на радијацијата на отворени области од три квадратни километри, а месец и половина подоцна на територија поголема од пет квадратни километри, за конечно да опфати површина од дванаесет квадратни километри. Неговиот најголем зафат беше „проветрување“ на целото урбано подрачје на еден германски град. Конечните планови вклучуваа проектирање на гигантска станица која би покривала област со пречник од над 200 километри. За жал, недостигот на финансиски средства, неможноста да се најде соодветен простор за монументалната станица, а набргу по смртта на иноваторот, трајно го суспендираа овој проект.
Иако помина повеќе од половина век од овие револуционерни експерименти, во официјалната литература нема информации за слични масовни зафати, но останува отворена можноста современите генерации да успеат да го продолжат и крунисаат овој недовршен технолошки сон.
